Hersenspinsels

Een ode aan mijn lieve papa

Papa, mijn lieve papa. Achttien jaar lang woonden wij met z’n tweetjes. Achttien jaar was het jij en ik. Nu ben ik een grote meid en ga ik samen wonen met de liefde van m’n leven. Loslaten is moeilijk, heel moeilijk.

Toen ik vijf jaar was bleven we samen achter na de scheiding van mama. Met z’n tweetjes in een groot huis die zo niet te betalen was. Het duurde niet lang voor je jouw trots (lees: het huis) moest verkopen. De verkoop ging sneller dan jouw zoektocht naar een nieuwe plek voor ons tweetjes. Boem, verkocht. Daar sta je dan. Een auto vol spulletjes en een kind van vijf aan je hand. Samen afscheid nemen van alle fijne buren en mijn vriendinnetjes uit te buurt. Ik herinner me nog altijd dat ik vanaf de achterbank huilend met m’n handjes tegen het raam zat geklemd. Niet wetend dat mijn leventje vanaf dat moment volledig zal veranderen.

We konden via kennissen gelukkig terecht in een vakantiebungalow in de buurt van Ommen. Hier waren iedere week nieuwe vriendinnetjes om mee te spelen. Ook had ik een heel bos voor mezelf, waar ik samen met Laura de hond uren lang kon spelen. Ik geloofde zelfs dat de suikerbieten die ik vond eigenlijk eieren waren van varkens. Een half jaar lang bracht jij mij op en neer naar mijn basisschool in Zwolle en betaalde je de overblijf. Je wilde absoluut niet dat ik nog meer uit mijn bekende omgeving werd weggerukt. Nu ik ouder ben, waardeer ik dat nóg meer.

Na een half jaar vonden we een plekje voor ons tweetjes, gewoon weer lekker in Zwolle. Hier leerde ik mijn beste vriendinnetje kennen. Ik zat nog gewoon op de basisschool en groeide als kool, ondanks dat we s ‘avonds nog wel eens een broodje kaas moesten eten, puur omdat er even niks was. Je kocht nooit iets voor jezelf, behalve die witte T-shirts van HEMA. Je zorgde altijd dat ik goede kleren aan kon doen naar school, dat ik mee kon op schoolreisjes, dat ik mee kon doen met alle rages en net als alle andere kinderen iets lekkers mee naar school kon nemen.

Toen kwam de pubertijd. Ik bleek nog veel meer op jou te lijken dan je al dacht. Allebei zo ongelofelijk koppig en eigenwijs. Perfectionistisch, maar toch chaotisch. Ik voel me nog steeds schuldig dat ik die dure kiblingtas niet wilde dragen. We kibbelden wat af, maar achteraf sloten we altijd vrede. Ik nam nooit kleedgeld van je aan, ik wilde zelf werken voor m’n centen. Daarom begon ik al heel jong met allerlei baantjes, zodat ik jou enigszins kon ontlasten. Ik vind het nog steeds moeilijk om geld van je aan te nemen, al is het maar die 5 euro voor de starbucks. ‘’Nee papa, ik betaal het zelf wel.’’

Door de jaren heen zijn we alleen maar hechter geworden. Zo hecht, dat ik nu met tranen in m’n ogen om me heen kijk ik mijn eerste appartementje. Je werkt je kapot om dat laminaat er in te krijgen, verspilt geen plankje, je doet alles perfect. Daarna pak je je spullen en haast je je richting de trein, want je wilt niet dat de kat de hele avond alleen zit. Maar papa, ik wil ook niet dat jij de hele avond alleen zit. Ik ga het de komende periode moeilijk hebben met het feit dat we niet meer in één huis wonen. Je moet weten dat ik je zo enorm waardeer. Je bent de liefste, beste en meest toegewijde papa van deze aardbol en ik hou zo, zo enorm veel van jou. Bedankt voor alles wat je me hebt geleerd en wat je voor me hebt gedaan. Nu is het tijd om mijn vleugeltjes uit te slaan. Maar geen zorgen, wat dit vogeltje komt nog heel vaak naar huis om voor je te zorgen. Ja, zorgen. Nu draaien we de rollen eens om!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *