Hersenspinsels

Zelfacceptatie: waar het bij mij mis ging

Ik heb er heel lang over nagedacht of ik dit verhaal wel wilde delen. Het verhaal heeft betrekking op gebeurtenissen in mijn jeugd die er toe geleid hebben dat ik nog altijd moeite heb mijzelf te accepteren zoals ik ben. Ik vind het een hele mooie ontwikkeling dat ik nu hardop uit durf te spreken dat de betreffende gebeurtenissen ook echt hier aan hebben bijgedragen. Ik heb mij namelijk heel lang afgevraagd hoe mijn onzekerheid nu eigenlijk is begonnen. Telkens dacht ik terug tot mijn puberteit (lees: vanaf mijn twaalfde levensjaar) maar nu weet ik dat het al veel eerder begon. Iets in mij durfde de vinger niet op de zere plek neer te leggen, namelijk de dag dat mijn moeder met de hond ging lopen en besloot om nooit meer terug naar huis te keren.

Begrijp mij niet verkeerd, mijn moeder is die dag niet overleden, maar het vijfjarige kind in mij heeft die dag wel haar glans verloren. Mijn moeder was verliefd op een andere man en besloot mijn vader die avond te verlaten door middel van een rotsmoes. Niet alleen liet zij mijn vader op deze manier vallen als een baksteen, ook ik was niet belangrijk genoeg om mee te nemen. De avond dat mijn moeder wegging staat voor eeuwig in mijn herinneringen vastgelegd. Ik vroeg aan mijn moeder of ik mee mocht om de hond uit te laten, maar kreeg als antwoord dat ze zo weer terug zou zijn. Maar ze kwam niet meer terug, nooit meer. De periode daarna was onrustig en verwarrend. Na een tijdje werd er een regeling getroffen die besloot dat ik iedere week een dagje naar mijn moeder toe ging. Huilend, boos en onhandelbaar werd ik in de auto gezet. Waar ik heel erg boos om was, was het feit dat ik gelijk moest dealen met deze nieuwe man en dus niet alleen met mijn moeder was. Na een tijdje hoefde ik er niet meer heen en keerde de rust een beetje terug in mijn hoofd.

Door de scheiding moesten mijn vader en ik uiteindelijk verhuizen. Helaas hadden we het huis eerder verkocht dan dat we een plek hadden gevonden waar we zelf konden slapen. Feitelijk stonden we op straat, maar dankzij kennissen van mijn vader konden wij een half jaar overbruggen in een vakantiehuisje. Fantastisch vond ik het, iedere week andere kinderen om mee te spelen en een bos aan het einde van de weg waar ik onze hond kon uitlaten. (ja, mijn favoriete hond was gelukkig nog bij ons). Mijn vader heeft er alles aan gedaan om te zorgen dat ik niet naar een andere school hoefde. Hiervoor moest ik iedere dag om zes uur uit bed zodat mijn vader mij met de auto naar school toe kon brengen. Man, dit moet hem echt bakken met geld aan benzine hebben gekost, maar hij deed het, voor mij. De reden? Ik was al uit mijn bekende omgeving (huis, buurt, vriendinnetjes) weggesleurd en mijn vader had er alles voor over om te zorgen dat school nog wel een fijne plek voor mij was.

Door al deze gebeurtenissen ben ik snel volwassen geworden. Ja, ik was nog steeds een kind, maar ik voelde mij verantwoordelijk en maakte mij zorgen over dingen die helemaal niet belangrijk zijn voor kinderen. Mijn vader is altijd mijn rots in de branding geweest en ik ben hem eeuwig dankbaar dat ik niet naar een andere schol hoefde. Na een half jaar konden wij een huurhuis in het vertrouwde Zwolle betrekken en liep de boel weer even op rolletjes.

Na de basisschool was het tijd voor de middelbare school. Ik had hier zo onwijs veel zin in! Ik begon dan ook vol goede moed aan het eerste jaar. Al snel werd ik het mikpunt van pesters. Ik heb ooit eens eerder een aantal gebeurtenissen benoemd in een caption, maar ik zal kort opsommen wat deze mensen met mij deden: ze legden punaises op mijn stoel omdat ze zagen hoe ik altijd neerplofte, mijn fietsbanden werden lekgeprikt waardoor ik 10 km naar huis mocht lopen (inclusief mn zware Kiblingtas), ik ben geslagen, vernederd en gekleineerd. Mijn schoolboeken zijn kwijtgemaakt waardoor mijn vader enorme rekeningen kreeg, mijn gymschoenen heb ik nooit weer teruggevonden, kleding werd in de wc-potten verstopt, ik werd achtervolgd naar huis en wanneer ik twee dagen hetzelfde shirt aanhad, moest de hele school weten dat Maruschka thuis blijkbaar geen wasmachine had. Ook hadden ze een schriftje waarin dagelijks werd bijgehouden welke kleding ik droeg. Ik had heel weinig kleren, omdat we het thuis niet zo breed hadden. Wanneer ik iets nieuws kreeg, droeg ik dit het liefst elke dag. Ik begreep niet dat dit gek was. Waar leeftijdsgenootjes zich zorgen maakten over hun bjorn borg boxers, was ik blij als het voorkwam dat ik niet drie avonden achter elkaar een boterham met kaas moest eten. Kinderen zeiden mij dat ik lelijk en dom was. Dat vond ik misschien wel het ergst. Die nare woorden die ik iedere dag weer naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Mijn cijfers gingen omlaag en ik begon mezelf uit te hongeren. Uiteindelijk moest ik naar een andere school en werd ik weggerukt bij die paar vriendinnetjes waar ik zo enorm veel waarde aan hechtte. Ik ben een heel liefhebbend persoon, maar na die periode was ik een baksteen waar niemand iets uit kon krijgen. Ik was vastbesloten om door te stromen naar het hbo, dan maar via een omweg, en dat lukte. Inmiddels ben ik in het bezit van mijn Bachelor Communicatie en ben ik druk op zoek naar een leuke job waar ik al mijn creativiteit in kwijt kan. Door de jaren heen is er een sms/app contact met mijn moeder ontstaan, maar meer dan dat zit er ook niet in. Ongeacht wat er tussen mijn ouders heeft gespeeld, je kind laat je nooit achter. Ik ben opgegroeid zonder moeder, zonder rolmodel en ik heb mijzelf mijn hele jeugd afgevraagd wat er mis met mij was. Niet alleen voor mijn moeder, maar ook vanwege de pesters. By the way, wanneer ik ze nu zie (ik bedien er soms wel eens een op mijn werk) dan sta ik zo onwijs ver boven deze mensen. Ik mag er zijn en ik ben gelukkig met wie ik ben en wat ik heb. Laat je nooit vertellen dat je niet goed genoeg bent of dat je iets niet kunt, want zolang er een wil is, is er een weg.

Liefs,
Maruschka

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *